म मरेको दिन...

साहित्य समाजको मन पढ्ने ऐना हो। यस अङ्कमा हामीले नयाँ र अनुभवी दुवै पुस्ताका रचना एउटै पानामा ल्याएका छौँ।

कविता, कथा, निबन्ध र गजलले हाम्रो समयका सुख, दुःख र आशालाई आ-आफ्नै स्वरमा बोलेका छन्। पढ्नुहोस्, र मन परेको रचनाबारे हामीलाई लेख्नुहोस्। आगामी अङ्कका लागि तपाईंका रचना पनि सादर आमन्त्रित छन्।

म मरेको दिन...
सायद तिमी पहिलोचोटी साँच्चै एक्लोपन बुझ्नेछौ।
भीडको बीचमा उभिँदा पनि
तिमीलाई मेरो अभावले भित्रभित्रै खान थाल्नेछ।
हाँस्न खोज्नेछौ,
तर आँखाले साथ...

गाउँको हुलाकघरमा वर्षौँदेखि अड्किएको एउटा चिठी एक बिहान आमाको हातमा पुग्यो। पहेँलिएको खाममा लेखिएका अक्षरले उनलाई फेरि त्यही बाटोमा पुर्‍यायो, जहाँ छोराले अन्तिमपटक फर्केर हेरेको थियो।

बिहानको घामले आँगन छुँदै गर्दा हुलाकी दाइ ढोकामा उभिए। आमाले काँप्दै खाम खोलिन्। चिठीमा एउटै वाक्य थियो, 'आमा, म फर्किँदै छु।' त्यो वाक्य पढ्न उनले बीस वर्ष कुरेकी थिइन्। आँसु पुछेर उनी छोराको पुरानो कोठा सफा गर्न उठिन्। आँगनको सुन्तलाको बोट अझै उस्तै थियो। साँझ पर्दै गर्दा बाटोमा एउटा परिचित पाइला सुनियो।

चौतारो केवल ढुङ्गाको थुप्रो होइन, गाउँको स्मृति हो। यहीँ बसेर बटुवाले थकाइ मार्थे, हजुरबुबाले कथा सुनाउँथे र केटाकेटीले सपना बुन्थे। आज मान्छे कम छन्, तर वरको छहारी उस्तै छ। सहरतिर लागेका छोराछोरी चाड आउँदा यहीँ बिसाउँछन् र भुलेको बाल्यकाल फेरि भेट्छन्। चौतारोले सिकाउँछ, बाटो जति लामो भए पनि शीतल छहारी कतै न कतै पर्खिरहेको हुन्छ।

तिम्रो नाम लेख्दा कलम पनि रोइदियो
बाँकी रहेको सपना आँखाले धोइदियो

बाटो हेर्दाहेर्दै साँझ ओर्लियो आँगनमा
सम्झनाको दियो हावाले पनि छोइदियो

बिर्सन खोजेँ तर बिर्सिन सकिनँ तिमीलाई
बिहानको शीतले घाउ फेरि भिजाइदियो