हिमालपारिको चिठी

गाउँको हुलाकघरमा वर्षौँदेखि अड्किएको एउटा चिठी एक बिहान आमाको हातमा पुग्यो। पहेँलिएको खाममा लेखिएका अक्षरले उनलाई फेरि त्यही बाटोमा पुर्‍यायो, जहाँ छोराले अन्तिमपटक फर्केर हेरेको थियो।

बिहानको घामले आँगन छुँदै गर्दा हुलाकी दाइ ढोकामा उभिए। आमाले काँप्दै खाम खोलिन्। चिठीमा एउटै वाक्य थियो, ‘आमा, म फर्किँदै छु।’ त्यो वाक्य पढ्न उनले बीस वर्ष कुरेकी थिइन्।

आँसु पुछेर उनी छोराको पुरानो कोठा सफा गर्न उठिन्। आँगनको सुन्तलाको बोट अझै उस्तै थियो। साँझ पर्दै गर्दा बाटोमा एउटा परिचित पाइला सुनियो।